παροραματα

 

προβληματισμός

 

καποιοι το φερουν βαρέως

 

Γιατί μας απέρριψαν

Γιατί μας απέρριψαν...?

   Ενα σούρουπο προς βραδάκι, βγαινω από ενα "Μπαράκι" της Νέας Σμύρνης,κοντά στην πλατεία, καθως καπου καπως συχνάζω κατα κει για να σπάω το μονότονο της πολύπλοκης αλγόρυθμης ύπαρξης μου .!

    Το ντάπα ντουπα, κι ο ρυθμός έπεφτε καθώς ξεμάκραινα προς το κεντρο της.

Εξαφνα παρα δίπλα μου ενας νεαρός,με ένα ποδήλατο, φέρει μια κυκλικη στροφή, σταματά το αφήνει στο έδαφος..και αρχιζει να χορευει τους ρυθμους της ντισκο που επινα το ποτάκι μου.

   Εντυπωσιακός στο ρυθμό τις κινησεις, τα λόγια που αν και Αγγλιστι , τα ηξερε υποθετω φαρσί.!

   Εντυπωσιάστηκα με την ακρίβεια των κινήσεων, το παράστημα του εφήβου, τους λαρυγγισμούς στις ψιλες και χαμηλες νότες, αν και δεν καταλάβαινα γρι από λεξεις και νοήματα, που ασφαλως είχαν να πουν αφού έδειχναν τέτοιο ενθουσιασμό, και ακρίβεια στον ρυθμό.του τραγουδιού...!

  Σκεφτηκα τον Ελληνα Ζορμπα που κρυβει μέσα του, αυτό το παιδί..

  Κλώνος και απομεινάρι μιας εποχής όχι τοσο μακρυνης, από αυτες τις γραμμές που έγαψε ο    Παράξενος Ταξιδιώτης Γραφίστας χαρακτήρων, και εικόνων,Νίκος Καζαντζάκης μας.!

  Τον οίστρο που εβγαζε ο Σκηνοθέτης δίπλα στις κάμερες στην προσπαθεια να αναπαράγει και να επαναλάβει ο Πρωταγωνιστης στην ακρογυαλιά,της Μάνης τις στροφες του Ζειμπέκικου,

  Τα λιτά λόγια σεναρίου που υπονοούσε αφου δεν υπήρχαν λέξεις..., το άνοιγμα και το λυγισμα , των μοιρων και του γόνατος...,ξυπολυτος κι αλάργιος στο κυμα με τα βότσαλα, να αναπηδά... με τεντωμενα τα χερια,να λικνίζεται....στο λυρικό άκουσμα.!

και στην επόμενη στροφή, ενα .....Ωπα..!!!

  Καθως ... κτυπουν οι παλαμες να διωξουν τις ακτινες του ηλιου, που καταβηκαν όλες μαζί ως μοίρες , ωσαν να ζήλεψαν την εφήμερη αξία του.!

  Σκέφτηκα εκείνη την πενιά, που σαν γρατζουνισει η πέννα ρυθμικά τα τέλια του μπουζουκιού , ενα λεφούσι Ανθρωπων ξεχύνεται αγκαλιάζεται, χορευει στα μηκη και πλάτη του Πλανήτη, κι αναζητεί ομοιους.....

  Πως μπορεί ένας τέτοιος χορός να αγκαλιάζει τόσους πολλούς..?

να μην κουράζει,να επαναλαμβάνεται, να θεραπεύει..?

.........................................................................................

   Σκεφτηκα επίσης την Ευρώπη και τις αξίες της,

Την ποίηση και τις μουσικές..διαδρομές της....

 Τον τροπο και τις αναζητήσεις που μπορεί στις μέρες μας ο κάθε ένας να γράψει...!

  Φοβάμαι πως και σήμερα θα υποπέσω στο ίδιο λάθος, ,και πολλοι από σας θα με μαλώσετε.

 Αν ισχυριστώ ότι η μίμηση και η αντιγραφή, κρυβουν πολύ χειροκροτημα, αλλά δεν αποσταζουν θρίαμβο, και προυπόθεση για κάτι εντυπωσιακά καινουργιο.

 Μήπως επαναλαμβάνουμε το χειροκρότημα για να δείξουμε υποκειμενικα ότι υπάρχουμε.?

 Θα μεμψιμοιρήσω σαν γέρος που έχασε την πυξίδα του .."Αυριο",

για να την δώσει στο παιδι της Πλατείας, και να του πει...

<<Παιδί μου, Ζορμπα μου, κλωνάρι μου, ....δεν χρειαζονται τόσες πολλές στροφες, για εντυπωσιασμό στις Πλατείες,

  Γιατι θα χασεις τις ματιες που σε θαυμάζουν, και θα γιατρεψουν το ανήσυχο ..."Εγώ" σου.!

 Απ την αλλη πάλι σκεπτομαι μήπως , το αδικήσω.

 Τι να φταίει αυτο το παιδι, που γεννηθηκε σε ενα περιβάλλον, ελεγχόμενης τυποποίησης, απουσίας επιπεδων και ενσυνείδητης κατευθυνσης,

 Ποιος σημερα θα μπορουσε να δωσει λόγο και παρουσία με ιδεογράμματα συναισθημάτων, κοινής Πανανθρώπινης αποδοχής.?

  Ενα νεγράκι κάποτε...ο "Μιχαλάκης" κατα το 'Ελληνιστι"... Άρχισε τις ρυθμικές φιγουρες, σπασμους με κινηση, κι ανεκφραστο προφίλ, -Ποτέ δεν καταλαβα τα λογια του, το βάθος και το νόημα που θα ειχαν θεση στην καρδιά μου.-.

  Παρόλο που θα ηθελα να θυμάμαι..περα απο το υπερθεαμα που γεννουν , τα φωτα, η φωτογραφια ο ήχος, το παραλληρημα, απ τους χιλιαδες μιμητες κομπαρσους, κι ολα την συνοδο βιομηχανία προβολής, στο χρονο που κυλαει αμειωτη.!

  Αν σβύσουν τα φωτα, ένα καινο σιωπής και ληθης.....

    Κι αν ξανα ανάψουν οι συγχρονες Μαριονετες, θα παρουν ξανα κινηση και ηχο να συνεχίσουν την ασίγαστη Παντομίμα..!

  Με αυτο πορευεται σημερα η Πολιτιστική κοινωνία του 2023, Με αυτο και η πολιτιστική Ευρώπη.

  Ξεκίνησε η Γιουροβιζιον το τραγουδι έχοντας κατα νου το διαφορετικό ποιοτικο χρωμα, των χωρων που εκπροσωπουν.

  Στην αρχή είδαμε παραδοσιακες φορεσιές, ξεχωριστα ηχοχρωματα,

   Αφομοιώσαμε την διαφορετικότητα, μπήκαμε στον πειρασμο να αποκωδικοποιήσουμε την τοπική κουλτουρα, να ξεχωρησουμε τα .."Θαυμασια" τα ξεχωριστα, τα πανεμορφα λόγια που με ζηλο θα ριχναμε την ψηφο αποδοχής.....!

  Θα ειχε μια ιδιαίτερη αξία η όποια δυσκολία, και το κάθε διαφορετικό σχόλιο κριτικής.

  Ομως ατυχησε η Ευρώπη μας, χρονο με το χρονο ομογενοποιείται, ισοπεδωνεται, εμπορευματο,-συρεται χωρίς ορίζοντα.

  Χαθηκαν οι συμβολικές τοπικες φρασεις, οι φορεσιές, οι κινησεις, τα συνθηματικά μαντηλια του χαιρετισμου.

  Και στη θεση τους, διαβολικά συμβολα, αναμεσα σε κορμιά γεμάτα μαυρες γραμώσεις... ζωγραφιες με αγριες μελανες ακαθοριστες παραστασεις.

  Ενα άχαρο ," καμένο τοπίο, που σε λιγο θα προβληματίσει πολλους όσο περνά ο καιρός.!

μια κουρασμένη εμπόλεμη Ευρώπη, που αλλοι σκέπτονται τώρα για τα φθαρμένα της πολιτιστικά βήματα.

  Κατι που δεν θα το θελαμε εμείς και οσοι οραματίζονται την συνεχεια της Γηραιας Ηπείρου.

  Εδω που γεννηθηκε η Βυζαντινή μουσική εδώ που εγραψαν οι καλύτεροι Μουσικοι γίγαντες ατελειωτοι συνθετες συμφωνικων εργων, οι καλυτερες φωνες του μεσω και μετα πολέμου,

   Εδώ που κελαηδούσε το Greek Μπουζούκι, το συρτακι , το "Μωραίτικο τσαμικο, το "Αναστενάρι" του μυσταγωγικού κάλλους, εδώ που......

...Η Ευρώπη αναζητάει...Copy Paste....! ισοπεδωνεται..μηδενίζεται...

  Πως θα ηθελα να πω κι αλλα με θλιψη και βαρια καρδια΄

  ,Μπας και το ακουσει καποιος σπουδαίος, που βαφκαλίζεται για το αύριο, από κείνους τους ιδεολόγους, που δοκιμάζονται....

  Θα ηθελα να το πω και στον σημερινο πιτσιρίκο της Πλατείας που αφησε το ποδηλατο να μου κάνει επίδειξη των ικανοτητων του, αλλά μην συνεχισουμε την κουβέντα,

  Δεν εχει νόημα να κοψουμε τον ενθουσιασμό του μικρου μας ηρωα τουτη τη βραδυα.

 Ενα χειροκρότημα κι ενα μπράβο...αρκει στον νεανικό ενθουσιασμό του.

  Εγώ ομως , και αυριο....θα συνεχίσω να γραφω, τα " δικά μου.!

 

      Μπάρμπα Γιαννης

 

....με το πενάκι μας......